Ochrona ludności 2025. Zarys systemu | Paweł Gromek

Współczesna koncepcja ochrony ludności w Polsce stwarza możliwości zapewnienia efektywnej ochrony ludzkiego zdrowia i życia, a także mienia i środowiska w zakresie niezbędnym do przeżycia ludzi w wymiarach biologicznym, bytowym i kulturowym, we wszystkich stanach funkcjonowania państwa. Nie oznacza to jednak, że w obliczu zróżnicowanych rodzajów zagrożeń nikt nie utraci życia lub nie zostanie ranny, ani, że mienie i środowisko będą w pełni odporne na wszelkie zagrażające im czynniki (nie zostaną uszkodzone ani wręcz utracone). Takie utopijne podejście stoi w sprzeczności wobec logiki zapewniania bezpieczeństwa i specyfiki współczesnych uwarunkowań bezpieczeństwa narodowego RP. W tej materii wiele zależy od zasadniczego przedmiotu ochrony, czyli samych ludzi. Nawet najlepiej skonstruowane regulacje prawne nie zapewnią ani tym bardziej nie zastąpią racjonalnej i proaktywnej odpowiedzi człowieka na zagrożenia. Mogą kształtować zorganizowaną odpowiedź na zagrożenia rożnych instytucji i organizacji niezinstytucjonalizowanych. W obliczu różnych zagrożeń operacyjnych nie gwarantują jednak całkowitej jej efektywności. Ochrona ludności, począwszy od 2025 r., powinna wyrażać interes wspólny instytucji państwa, instytucji państwowych, organizacji niezinstytucjonalizowanych zaangażowanych w ochronę najważniejszych wartości utylitarnych, a także grup i jednostek społecznych. Przywoływany wielokrotnie na kartach niniejszej monografii akt prawny stanowi ku temu podstawę. Jednak ochrona ludności to nie tylko ustawa o ochronie ludności i obronie cywilnej.